Światowe smaki stolicy

Tiramisu? Tempura? Banica? Dziś nazwy międzynarodowych potraw nie są już obce warszawiakom. Stolica, wciąż jednolita etnicznie, kulinarnie robi się coraz bardziej zróżnicowana. Głównie dzięki gotującym tu cudzoziemcom.

Nepalczycy świetnie czują kuchnię chińską
W chińskiej restauracji Dziki Ryż przy ul. Puławskiej 24b próżno szukać tego, co przyzwyczajeni do podwórkowo-bazarowej kuchni zwykli postrzegać jako chińszczyznę. Tutaj przychodzą warszawscy Chińczycy i ci, którym po wizycie w Azji zasmakowały oryginalne warzywa i przyprawy. Sporo tu Azjatów znajdujących w menu swojskie specjały kuchni tajskiej, hinduskiej i koreańskiej. Wiedzą, że makaron sprowadzony został z Azji, a do przygotowania potraw wykorzystano tylko świeże produkty.

Właścicielka Ewa Perchel w Dzikim Ryżu jest codziennie. Typ szefowej, która wszystkiego dogląda, lubi czasem sama stanąć przy patelni. Najwierniejsi klienci pamiętają ją jeszcze z Hożej, gdzie przez 13 lat prowadziła mały bar. Ewa Perchel, po tacie Chinka, uważa, że restaurację udało jej się założyć właśnie dzięki ojcowskim genom. - Jestem bardzo pracowita, co też jest przecież cechą Chińczyków - mówi. Wierzy, że XXI wiek będzie należał do Państwa Środka, i na wszelki wypadek cały czas ma w szufladzie chiński paszport.

Niedawno minęło 16 lat, od kiedy zajęła się gastronomią, a restauracja stała się jej domem. Przez ten czas nie miała ani dnia urlopu. Bo jak tu zostawić miejsce zawsze pełne ludzi? Ewa Perchel cieszy się, gdy goście żartują, że zamiast kilkudziesięciu dań woleliby zobaczyć w karcie tylko cztery i mieć święty spokój przy wyborze.

Teraz, dodatkowo, mogą je odkrywać na nowo, bo jakiś czas temu restauratorka wymieniła kucharzy na… Nepalczyków. - Zupełnie inaczej czują potrawę, ponadto lepiej się z nimi współpracuje niż z polskimi kucharzami… Szanują pracę i pracodawcę. Cieszę się, że mogę im pomóc - cały zarobek wysyłają do rodzin, które żyją w ogromnej biedzie. Oni wiedzą, co to głód, dlatego pracują zupełnie inaczej niż Polacy - tłumaczy Ewa Perchel. Im jest starsza, tym więcej widzi w sobie cech ojca, który do Polski przyjechał w latach 30., a w 1957 roku współtworzył słynną warszawską restaurację Szanghaj, wówczas symbol kooperacji i przyjaźni PRL, reprezentującego w tym przypadku ZSRR, z Chińską Republiką Ludową.

- Jakie tam były grzyby! Owoce morza! Niebo a ziemia w porównaniu z tym, co teraz jest w hurtowniach. Takiego jedzenia nie było nigdzie poza ambasadą. Za najbardziej siermiężnej komuny były tam takie składniki, że głowa mała. A jakie mieli sherry… Po 1989 roku, gdy podczas prywatyzacyjnego boomu Szanghaj był do wzięcia, byliśmy z ojcem poważnie zainteresowani, ale kwoty były astronomiczne - wspomina Ewa Perchel. Ojciec pomógł jej otworzyć bar przy Hożej, który dziś prowadzi jej brat. Dumna jest z syna, który na Żoliborzu otwiera dziś Restaurację Dziki Ryż II. Widzi w nim chińskie geny dziadka.